Out of Focus

Anti-Hero

2005-06-13T09:11:00.000-07:00

Shylock: If a Jew wrong a Christian, what is his humility? Revenge. If a Christian wrong a Jew, what should his sufferance be by Christian example? Why, revenge. The villany you teach me, I will execute, and it shall go hard but I will better the instruction.

Napakahusay ng pagkakagawa ng pelikulang The Merchant of Venice (2004). Makalawang beses ko na ito pinapanood ngunit hindi pa rin ako nagsasawa nguyain, namnamin at lagukin ang bawa’t yugto, ipinangako ko sa sarili na sa susunod ay papanoorin ko na ito ng may mas maliit na porsiyento ng emosyon. Hindi ko maiwasang hindi humanga sa mga pangunahing artista lalo na sa mga paborito kong si Al Pacino at Jeremy Irons. Aw

Alam kong napakasensitibong pag-usapan, ngunit ang pelikulang ito ay may kakaibang presentasyon. Sa kabila ng aking kinagisnan na si Shylock ay maihahambing sa mga kontabidang pinoy, walang habas at wala ring dahilan basta kontrabida, tapos! Sa pelikulang ito, hindi itinago ang naging dahilan kung bakit ganoon na lang katigas ang damdamin ni Shylock upang makuha ang isang librang laman ni Antonio. Karamihan sa mga gumawa ng likha ni Shakespeare na ito ay iniiwasan ang anglong ito. Ang pagiging anti-Semitist ng pagkakalikha at ano talaga ang larawang ipinipinta ng tragedyang ito, ang panunura at pangaalipusta sa mga hudyo sa naturang panahon. Buong tapang at husay na ipinaliwanag ng director na si Michael Radford kung ano ang nais sabihin ni Shakespeare sa dulang ito. Si Shylock dinuduraan, inaapi at tinatratong parang hayup ay biglang kinailangan ng mga hipokritong mga kristiano para mapagbigyan ang sarili nilang mga kapritso at kababawan. Sabi sa isang panulat: “Radford implies a homoerotic charge of loyalty between the two men” _Peter Bradshaw. Sa kabila ng kanilang mapagkunwari at malupit na kultura lumitaw pa rin na panalo si Shylock dahil nagawa nitong palitawin ang tunay na pagkatao ng mga karakter sa istorya. Si Shylock ay kontrabida pero sya ang tunay na bayani. Si Shakespeare ay isang henyo.

Sa totoo lang masyadong pamilyar ang mga ganitong tagpo kahit sa pangaraw-araw na buhay. Daang taon na ang nakalilipas ng isulat ang dulang ito ngunit mapapansing buhay pa rin at nananalaytay pa sa ugat ng kasalukuyang lipunan ang mga kabulukan. Iniayos, pinaganda at isinatula ang pagkakasulat, ngunit kung aalisin lahat ng yan, mangangamoy na parang patay na daga ang nais iparating na mensahe.

Sa bawat isa sa atin ay mayroong Antonio, Bassanio, at Shylock. Kailan ba natin huling pinakinggan ang Shylock sa sarili natin? Humihingi ng kapirasong laman ng sa gayon unti-unti ng mamatay ang bulok na aspeto sa ating pagkatao. May utang tayong dapat bayaran, at hindi sapat ang kayamanan natin sa ano mang porma, para mabayaran ito. Ang hinihingi ni Shylock ay buhay kapalit ng utang. Si Shylock ay inalipusta, dinuraan, pinagmalupitan at hinubaran ng pagkatao. Si Shylock ay isang Hudyo.

Sobra sa Pansin

2005-06-12T06:51:00.000-07:00

Habang umaawit ang APO Hiking Society sa malaking radio sa conference room walang magawa ang mga indiano but to bear with us. Matiisin naman tayong mga pinoy eh minsan tayo naman ang pagtiisan nila. Sa akin hindi lang pagtitiis kundi paggalang na rin sa kanilang kultura at panlasa. Sa loob nga ng mga taksi habang kami ay umiibis, ang matitining na boses, paulit-ulit at mahahabang patinig na “a” na tunog “e” ay isang normal na pangyayari lang sa araw-araw. Ang Bollywood ay matagal nang pinagmumulan ng libangan sa India,sa maniwala kayo’t sa hindi, hindi pa ipinapanganak ang lolo ko. Ngunit di ‘ko alam kung kailan talaga tunay na nakulayan ng maka-kanlurang inpluensya. Maaring makabago ang mga kasuotan, make-up at mga kilos, ngunit ang indayog sa sayaw, matining na boses at umaalon na mga patinig ay nangingibabaw pa rin.

Matagal nang punto ng debate sa atin kung maganda o pangit ang “western influence”. Hindi na nga natin alam kung “western influence” pa rin ang maitatawag sa ganitong katayuan. Sa aking sariling palagay ito ay kusa ng nananalaytay sa ating pagkatao bilang mga Pilipino. Oo nga maraming maaring panggagalingan, kagaya ng telebisyon, radyo o babasahin. Pero marami ding bansa sa Asya ang may ganitong sitwasyon. Hindi ko ibinabad sa harapan ng telebisyon ang anak ko upang matutong sumayaw ng gaya ng mga may kulay sa estados onidos(tama ba spelling nito?). But he can dance like those boys in the hood, you know what ah mean dude. Pagsabayin mong pasayawin ang average at magkasing edad na pinoy at indiano, maiintindihan mo ang sinasabi ko.

Natunaw na nga ba ang dating tayo sa kasalukuyang kulturang ating kinamulatan(nakiki-mulat)? Aba malay!! Kapag napupokpok ang sariling daliri sinasabi mo ba “ouch!”? kapag kinikiliti ka ba ng tatay mo “stop it dad, beat it”?

So before I prattled on like a cuckoo bird, ito na tayo talaga. Walang sablay na tinatanggap ng nakararami na ganito na nga tayo ngayon, ang sumalungat ay binabansagang baduy(saan ba talaga nanggaling ang katagang ito?). Maraming nagsasabing makabayan daw sila at hindi magpapahimok sa ganitong uri ng inpluensya. Salamat na lang at may mga katulad pa nila sa panahong ito.

Teka sino ba kaaway ko?

Bassanio: Gratiano speaks an infinite deal of nothing, more than any man in all Venice.
from the movie: The Merchant of Venice 2004

In 1895 Aguinaldo joined the Katipunan brotherhood, a secret organization then led by Andres Bonifacio , dedicated to the expulsion of the Spanish and independence for the Philippines.

On his own Aguinaldo declared Philippine independence on June 12, 1898 and the Philippine Constitutional Convention elected him President on January 1, 1899.
Source: Wikipedia Encyclopedia

Saan ka pupunta?

2005-06-11T02:31:00.000-07:00

Shylock: I am not bound to please thee with my answer.
-from the movie Merchant of Venice 2004

Dahil sa nagbabantang pagbulusok ng ekonomiya at kawalang kapanatagan ng loob kung ikaw ay may kakainin pa sa araw ng bukas o wala na. Sa Mahabang pakikisalamuha at pikikipagtungali sa lungsod ng Maynila ay napilitan din akong lumayas ng bansa upang subukan ang napapabalitang may pagkakataon sa ibang bansa.

Kasabay pa ng libo-libong mangga-gawa kami ay tumulak sa gitnang silangan upang gumawa(kaya pala mangga-gawa ang tawag) ng pera para sa mga naiwang mga mahal sa buhay.

Baon ang mga maleta at mga lungkot na nakasukbit sa isang bulsa at sa kabila naman ay pag-asa na sana naman ay makamit at mag silbing inspirasyon sa mahabang "paglalakbay". Ngunit habang tumataas at lumalayo ang salipawpaw ay lalong bumibigat ang bulsang kinalalagyan ng lungkot at pinipilit kapitan ang bulsa ng pag-asa.

Ganoon din kaya ang nararamdaman ng iba? Hindi kaya ako maligaw sa malalaki at magagarang paliparan at sukat maiwan? Hindi kaya sobra na ako sa kakapanood ng sine pati pelikulang sila-sila ay nagkainan upang maka”survive” ay sukat pumasok sa makipot na isipan?

Lumapag na rin ako sa wakas sa lupang para sa mga pinoy ay “lupang inaagasan ng gatas at pulot”.

Hindi ko dapat ginawa ito ngunit ang pagbabalik tanaw ang nagpapaalala sa akin na ito ang dahilan kung bakit ako narito ngayon sa UAE. Pagbigyan nyo na ‘ko, this is my first blog.

Sa totoo lang antok na antok ako sa araw na ito. Araw-araw naman inaantok talaga ako eh. Wala pa atang gabi na nahimbing ang tulog ko. Sa pagitan ng hikab at ng isang toneladang talukap sa mga mata ay pilit nagkukunwaring marunong akong sumulat ng creative brief at ng entry sa Blog site na ito.

Hhhmm bakit kaya?

I am not bound to please thee with my answer.